Beste Nederlandse lezer,
Misschien heeft u in de media van de betrokken partijen gehoord dat iedere partij zichzelf in het gelijk stelt. Misschien heeft u in Nederlandse of Europese media een kort bericht gelezen over het conflict in Jemen, slechts enkele zinnen lang. Maar laat mij u het verhaal vertellen zoals het werkelijk is, op een manier die niemand anders durft te doen. Laten we de diepte van deze humanitaire hel verkennen, voorbij de gekleurde kaarten en beknopte rapporten, en laten we zien hoe Jemen is veranderd in een arena van meedogenloze regionale conflicten, waarbij de Jemenitische burger de hoogste prijs betaalt.
Misschien hoorde u gisteren over nieuwe spanningen of een stil conflict in Hadramaut tussen Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Het lijkt misschien een politiek meningsverschil, maar in werkelijkheid gaat het om een gewelddadige strijd om invloed, havens en hulpbronnen. Jemen is vandaag geen gewone burgeroorlog; het is een land dat wordt gecontroleerd door lokale agenten namens regionale machten – van Iran, Saoedi-Arabië en de VAE tot Qatar en Oman – elk volgens hun belangen en invloed, terwijl de burgers de grootste slachtoffers zijn.
In Noord-Jemen controleren de door Iran gesteunde Houthi’s grote delen van het land. Hun praktijken gaan verder dan oorlogvoering en omvatten volledige controle over de civiele samenleving, inclusief willekeurige arrestaties, gedwongen verdwijningen, marteling en criminalisering van politieke of ideologische afwijking. Duizenden burgers zijn spoorloos verdwenen en velen leven onder voortdurende dreiging, enkel omdat zij hun mening uiten.
In het zuiden is het beeld niet minder somber. De VAE steunt groepen zoals de Zuidelijke Transitie Raad en de troepen van Tariq Saleh, milities die ernstige schendingen van de mensenrechten begaan, waaronder geheime gevangenissen, marteling, gedwongen verdwijningen en buitengerechtelijke executies. Iedere poging tot verzet of weigering om zich bij deze milities aan te sluiten, eindigt in arrestatie, ontvoering of moord. De slachtoffers zijn gewone, onschuldige burgers die niets te maken hebben met politieke conflicten.
Ook binnen de “wettige” Jemenitische regering en de door Saoedi-Arabië gesteunde presidentiële raad, die zelf wordt beschuldigd van mensenrechtenschendingen, is de strijd hevig. Er is een voortdurende machtsstrijd tussen de Algemene Volkscongrespartij en de Islah-partij, elk met hun eigen tribale en militaire netwerken, waarbij loyaliteiten worden verkocht voor geld of politieke invloed. De leiders van deze partijen – waaronder de overleden voormalig president Ali Abdullah Saleh en zijn familie, en de overleden voorzitter van het parlement Abdullah bin Hussein al-Ahmar en zijn familie – waren betrokken bij systematische corruptie en plundering van publieke middelen, wat de staat verzwakte en leidde tot het instorten van haar instellingen. Deze corruptie werd doorgegeven aan hun families en invloedrijke clans. Het Jemenitische leger in deze regio’s is grotendeels een alliantie van tribale en loyale milities onder politieke leiding, die vaak mensenrechtenschendingen begaan, zoals willekeurige arrestaties, buitengerechtelijke executies en plundering van publieke middelen. Iedere burger die deze netwerken probeert te weerstaan, wordt direct geconfronteerd met geweld. Jemenieten zitten gevangen tussen vervormde partijlijnen en regionale machten die hen als instrumenten in het conflict gebruiken.
Qatar en Oman spelen verschillende rollen in het conflict. Qatar steunt netwerken verbonden aan de Moslimbroederschap en hun Jemenitische vleugel, de Islah-partij, in Marib en omliggende gebieden, wat sociale en ideologische verdeeldheid vergroot. Oman behoudt zijn invloed in Al-Mahrah en Oost-Jemen via tribale routes en economische overeenkomsten, waardoor de bevolking constant leeft in angst voor geweld en armoede.
Vandaag, in Hadramaut en Al-Mahrah, die volgens sommige Europese en Nederlandse rapporten “veilig” zouden zijn, blijkt de realiteit veel donkerder. Saoedi-Arabië probeert haar invloed te behouden in deze rijkdommenrijke provincies, terwijl de VAE ze als onderdeel van hun invloedssfeer beschouwt, met name langs de zuidelijke en oostelijke kusten. De concurrentie gaat niet over media-uitingen, maar over controle over havens en hulpbronnen, met directe vernietiging van burgerlevens. Eind december 2025 escaleert het geweld opnieuw tussen de agenten van de VAE en Saoedi-Arabië, waarbij de Jemenitische burger alles verliest: vrouwen die hun kinderen zien huilen, kinderen die op zoek zijn naar voedsel, gezinnen zonder onderdak of hoop.
Tegelijkertijd plaatst de beoordeling van het Nederlandse Ministerie van Vluchtelingen en Migratie Jemenieten in een vicieuze cirkel van lijden. Hun rapporten zijn gebaseerd op oude kaarten en officiële gegevens die de werkelijkheid op de grond niet weerspiegelen, waarbij Hadramaut en Al-Mahrah worden geclassificeerd als “veilige” gebieden. Burgers daar leven dagelijks onder dreiging van moord, bombardementen, arrestaties en honger. Deze politieke beoordeling houdt geen rekening met voortdurende vernietiging van infrastructuur, wijdverspreide corruptie, dagelijkse mensenrechtenschendingen en het directe regionale conflict, en leidt tot afwijzing van asielaanvragen van mensen die voor de dood zijn gevlucht. Ze keren terug naar gebieden zonder veiligheid, diensten of toekomst.
Jemenitische vluchtelingen in Nederland lijden een ander soort ellende, ver van bombardementen, maar in een langdurige en onzekere wacht op IND-besluiten. Officiële centra die bescherming zouden moeten bieden, veranderen in zachte gevangenissen, met maanden of zelfs jaren van wachten, beperkte psychologische en sociale ondersteuning en volledige culturele isolatie. Kinderen en vrouwen lijden aan ernstige psychische stoornissen, depressie, chronische angst en posttraumatische stress, terwijl volwassenen proberen hun gezin te beschermen zonder enige garantie voor een veilige toekomst. Afwijzing van een asielaanvraag op basis van politieke overwegingen of onjuiste beoordelingen voegt een extra laag van wanhoop toe en ontneemt hen hoop dat de wereld hen zal beschermen tegen de dood of onderdrukking waar ze voor zijn gevlucht.
Jemenieten zijn niet gevlucht op zoek naar luxe, maar op zoek naar het meest fundamentele menselijke recht: het recht op een waardig leven. Hun stem overbrengen is niet slechts solidariteit, het is een menselijke plicht. Achter iedere afgewezen asielaanvraag staat een mens die terugkeert naar een vuur dat niet gemakkelijk te doven is, naar een tragedie die sinds 2015 voortduurt en nog steeds doorgaat zonder enig teken van einde.
Jemen is vandaag een eindeloze oorlog, een voortdurende vernietiging van de samenleving, en internationale stilte verergert het lijden. En deze stem, beste Nederlandse lezer, u bent uitgenodigd om hem over te brengen – niet als kort nieuwsbericht, maar als een menselijke kreet die gehoord, begrepen en serieus genomen moet worden bij elk besluit over het lot van degenen die aan deze hel zijn ontsnapt.
+ There are no comments
Add yours